حرف هاي خدا

خواب ديدم که باخداحرف مي زنم.

خدابه من گفت: دوست داري با من حرف بزني؟

گفتم:اگروقت داشته باشي ؟

خداگفت: زمان براي من آغاز وپاياني ندارد. سؤالت را ازمن بپرس؟

 پرسيدم: چه چیز بیشتر تو را شگفت زده میکند؟

 خدا پاسخ داد:

 اين که آنها ازکودک بودن خود خسته مي شوند وبراي بزرگ شدن شتاب مي کنند.سپس دوباره آرزوي کودک بودن را درسرمي پرورانند.

اين که آنها سلامتي خود را ازدست مي دهند تا پول بدست بياورند. سپس پول خود را ازدست مي دهند تا سلامتي شان رابازيابند.

اين که آنها با شگفتي درباره آينده فکرمي کنند وحال رابه دست فراموشي مي سپارند، اينگونه هم زندگي حال را از دست مي دهند وهم زندگي آينده را.

اين که آنها به گونه اي زندگي مي کنند که انگارهرگزنخواهند مُرد وآنها مي ميرند درحالي اصلا زندگي نکرده اند.

 ازخدا پرسيدم:  چه تعالیمی برای بندگانت داری؟؟؟

اوپاسخ داد:

اينکه آنها نمي توانند کسي را وادارکنند که دوستشان بدارد.آنچه آنها مي توانند انجام دهند اين است که خودشان عشق بورزند.

اين که  باارزش ترين چيز در زندگي شان اين نيست که چه چيزي دارند بلکه اين است چه کساني را دارند.

اين که مقايسه کردن خودشان با ديگران کار درستي نيست.همه انسانها براساس شايستگي هاي خود مورد قضاوت قرار گرفته وهرگزبا يکديگر مقايسه نمي شوند.

اين که ثروتمند ترين انسان به كسي مي گويند که احتياجش ازهمه کمتر است نه کسي که از همه بيشتر دارد.

اين كه برجاي گذاشتن زخم هاي عميق برپيکرکساني که دوستشان دارند، زمان زيادي نمي برد.اما التيام يافتن اين زخم ها،سال هاي سال به درازا مي انجامد.

اين که آنقدر بخشيدن راتمرين کنند،تا بخشش رافراگيرند.

اين که کساني هستند که آنها را ازصميم قلب دوست دارند اما به سادگي نمي توانندعلاقه خود را ابرازکنند.

اين که با پول مي توان هرچيزي راخريد جزخوشبختي را.

اين که دونفرمي توانند درچيزي يکسان نظر بياندازند؛اما آن چيز را هرگز يکسان نبينند. اين که دوست واقعي کسي است که هرچيزي را دربارۀ آنها بداند و  همواره دوستشان بدارد.

اين که هميشه کافي نيست ديگران آنها را ببخشند؛خودشان هم بايد خودشان را ببخشند.

چه شبها تا سحر نام تو را از دل صدا کردم

دلم را با جنون بی کسی ها آشنا کردم

نفهمیدم چه رنگی دارد این شبهای شیدایی

که  قلبم را فقط با خاطراتت مبتلا کردم

چه حسی بود در قلبم شبیه کوچهء برفی

به راه کوچهء برفی ترا از خود جدا کردم

نفهمیدم که می میرم نباشی٬ مثل پروانه

ترا من در ته این کوچهء برفی رها کردم

چه شبها تا سحر با قاصدک در خلوتی بی رنگ

نشستم مو به موی خاطراتت را سوا کردم

به پای قاصدک بستم صبوری را شبیه گل

نوشتم روی گل برگش که من بی تو چه ها کردم

اگه بگم که قول مي دم تا هميشه باهات باشم
اگه بگم که حاضرم فداي اون چشات بشم
اگه بگم توآسمون عشق من فقط تويي
اگه بگم بهونه ي هر نفسم تنها تويي
اگه بگم قلبمو من نذر نگاهت مي کنم
اگه بگم زندگيمو بذر بهارت مي کنم
اگه بگم ماه مني هر نفس راه مني
اگه بگم بال مني لحظه ي پرواز مني
ميشي برام خاطره ي قشنگ لحظه ي وصال ؟
ميشي برام باغبون ميوه هاي تشنه و کال ؟
ميشي برام ماه شباي بي سحر ؟
ميشي برام ستاره ي راه سفر ؟

 ولي بدون هرجا باشي يا نباشي مال مني
بدون اگه براي من هم نباشي عشق مني
براي سعادت شبا شعرامو من داد مي زنم 
براي خوشبختي تو خدا رو فرياد مي زنم  

اگه يه روز من مُردم و تو منو دوست داشتي پنج شنبه ها بيا سرِ مزارم و گلِ سرخي

 رو روي قبرم بذار تا هميشه اون گلي که بهت داده بودم رو به خاطر   بيارم ... ولي...

 اگه تو مُردي ... من فقط يک بار ميام سر مزارِت .. ميام و اون دسته گلِ سفيدِ مريم رو که

 با خون خودم سرخشون کردم ، برات هديه ميکنم وعاشقانه کنارت جون ميدم تا

 بدوني هيچ وقت تنها نيستی...

گفتی به احترام دل باران باش

باران شدم وبه روی گل تابیدم

                                   گفتی که ببوس روی نیلوفر را

                                  ازعشق تو گونه های او بوسیدم

گفتی ستاره شو دلی روشن کن

من همچون گل ستاره ها تابیدم

                                   گفتی برای باغ دل پیچک باش

                                    من بر یاسمن نگاه تو پیچیدم

گفتی برای لحظه ای دریا شو

دریا شدم وتو رابه ساحل دیدم

                                   گفتی بیا ولحظه ای مجنون باش

                                    مجنون شدم وزدوریت نالیدم

گفتی که بیا واز وفایت بگذر

ازلهجه ی بی وفاییت نرنجیدم

                                  گفتم که بهانه ات برایم کافیست

                                   معنای لطیف عشق را فهمیدم

پروردگارابه من بياموزدوست بدارم کساني راکه دوستم ندارند ..

عشق بورزم به کساني که عاشقم نيستند...

بگريم براي کساني که هرگز غمم را نخوردند...

به من بياموز لبخند بزنم به کساني که هرگز تبسمي به
صورتم ننواختند...

محبت کنم به کساني که محبتي درحقم نکردند......