در یک شهر کوچک دختری نابینا زندگی می کرد ، دختر از همه چیز و همه کس متنفر شده بود!

و از نابینایی خود به شدت رنج می برد! 

 پسر جوان و زیبایی عاشق دخترشده بود...

 پسر جوان  هر شب زیر پنجره ی اتاق دختر نابینا ساز میزد و شعر های عاشقانه می خواند...

دختر نیز عاشق پسر جوان شد ،

 زمان گذشت...

دختر نابینا و پسر جوان هر روز در پارک  شهر قرار می گذاشتند...

آن دو عاشقانه یکدیگر را دوست داشتند...

دختر بار ها به معشوق خود گفته بود که اگر حتی برای یک نظر بتواند دنیا را مشاهده کند ؛

 عروس حجله گاه پسر خواهد شد...

روز ها گذشت ...

تا اینکه با لاخره یک نفر حاضر شد  چشمانش را به دختر ببخشد...

دختر بینا شد... شهر را دید ...پارکی را که هروز به آنجا میرفت را دید...انسانها را دید..

.جهان پیرامون خود را دید...

چند روز بعد پسر جوان و زیبا که مشوقش بود ، به سراغش آمد و گفت :

تو بارها گفتی اگر بتوانی ببینی ، با من ازدواج خواهی کرد...!

دختر سخت تعجب کرد...

با عصبانیت زیر لب گفت این چه بخت شومی است که حال هم مرا رها نمی کند!!

پسر جوان و زیبا هم نابینا بود!!!

دختر با صراحت به پسر گفت : نه من نمی توانم با تو ازدواج کنم !

پسر در حالی که قلبش شکسته بود و چمدانی در دست داشت ...

به  دختر گفت : پس به من قول بده که مراقب چشمانم هستی!

وبا قلبی شکسته  برای همیشه آن شهر را ترک کرد...

                                                      آشیان هر جا گرفتم ٬ لانه صیاد شد

آن رفیقی که با خون جگر پروردمش

                                                   حکم قتلم که امضا شد٬ بر سرم جلاد شد

مرا یک دم دل از خوبان جدا نیست

ولی صد حیف در خوبان وفا نیست

به خوبان دل سپردن کار سهل است

ز خوبان دل بریدن کار ما نیست

با کوله باری             از خستگی ها          دنبال شهر              دلبستگی ها

یه شهر خالی            از نا رفیقی             بدون حس             عاشق فریبی

با اینکه مقصد            معلومه اما            یه قلب عاشق           نمی شه پیدا

آفتاب به آفتاب           پای پیاده              براه می افتیم          جاده به جاده 

مهتاب به مهتاب         که بر میگردیم         میبینیم اما             پیدار نکردیم

اونیکه میشناخت        قبله نور رو           اما نمی شناخت         راه عبور رو

توی جاده های          بی روشنایی           که مونده خالی         از آشنایی

تا همسفر نیست        وقت سفر نیست       گذشتن از این     راه بی خطر نیست

با من در این راه        نمیشه همراه        نه چشم خورشید         نه صورت ماه 

 چشم باز کردم سکوتم آب شد                      چشم بستم ٬ بسترم آتش گرفت

 در زدم کس این قفس را باز نکرد                    پر زدم ٬ بال و پرم آتش گرفت

 از سرم خواب زمستانی پرید                          آب در چشم ترم آتش گرفت

 حرفی از نام تو آمد بر زبان                            دستهایم ٬ دفترم آتش گرفت

                             می خواهم فریاد باشم

                                                     در کوهسار تنهایی

                            می خواهم موج باشم

                                                    در انعکاس لحظه های طولانی

                                             می خواهم....

                              تو را به سواحل احساس هدایت کنم

                                     می خواهم باران باشم 

                                                         بی ریا باشم

                                                                      و ببارم

                     می خواهم احساس باشم و تو را بیش از پیش احساس کنم

نمی دانم خوابم یا بیدار٬ شوری وصف ناشدنی. هر چی هست افقی است که پیش رویم قد کشیده و مرا به سوی خود می خواند ٬ به آفتابی که در آن دور ها نرم و نرمک راه میرود و آسمان را پشت سر می گذارد هر چه هست عشق است بوی خوش زندگی و عطر نفس هایی که می تواند به من عمر هزار ساله ببخشد . وقتی جیبهایم پر از کلمه است تصور میکنم ثروتمند ترین فرد جهانم و میتوانم با هر کس که می خواهم حرف بزنم و درونم را ٬ عشقم را ٬ و احساسم را با کلمه ها نشان دهم ٬ گاهی با وجود کوهی از کلمات که روی هم انباشته شده اند و منتظرن یکی یکی آنها را بردارم و به رشته سخن در آورم ٬ میبینم چقدر فقیرم ٬ میبینم نمی توانم حتی یک جمله حرف بزنم ٬ خوب که نگاه میکنم میبینم چیزهایی هست که از نوشتن و شاعری بالاتر است. کسی که شوریده توست٬ کسی که در تو غرق شده٬ نمی تواند شاعر باشد .

گاهی سکوت از هر شعری بهتر است و گاهی نگاه از هر شاعری بهتر شعر می سراید

                                             پس از تو ٬ روزگار هم بی فروغ است

         که میگوید پس از تو زنده هستم

                                            دروغ است هر که می گوید دروغ است!!!!!!!

ای طوفان ٬ با باد فرمان بده به ساحل قلبم برسد

واین ساحل کوچک را جستجو کند

مبادا در آن اثری از عشق و محبت بیابید

آری غوغا کنید

تا دلم از آنچه عشق برایش به وجود آورده

بر خود بلرزد و دیگر خود را به هیچ محبتی

به هیچ عشقی

تسلیم ننماید

*    کاش آنجا که دل از عشق سخن ها می گفت ٬ شبها سخت نبود

                                                 کاش در این دل تنگ ٬ مهر در بند نبود

**    دلا این عالم فانی به یک ارزن نمی ارزد

                                             تمام لذت دنیا به آن سختی و جان کندن نمی ارزد

*** زندگی باران محبت است که بر روی دانه های امید پاشیده می شود و میوه ی خوشبختی می دهد.

****  زندگی آشیانه ی پرنده ی خوشبختی است که جوجه های امید را به دنبال کهکشاه شادی می فرستد

*****   فروردین را برای گل و گل را برای زیبایی و تو را برای قلب پاکت دوست دارم.

گفتی چشمها را باید شست !

شستم

ولی .........

گفتی جور دیگر باید دید !

دیدم

ولی ...........

گفتی زیر بارن باید رفت!

به خدا رفتم

ولی اون نه چشمهای خیس و نه شسته ام را

نه نگاه دیگرم را٬ هیچکدام را ندید

فقط در زیر باران با طعنه ای خندید و گفت: دیوانه باران ندیده

زندگی گلی است که گلبرگهایش خیالی و خارهایش حقیقت است٬ عشق زیباست ٬ به زیبایی شکفتن گلهای سرخ به شیرینی شهد گلها ٬ همه گفتن عشق زیبا و پر شکوه است و من نیز باورم شد ٬ ولی سرنوشت با من چنان کرد که می گویم هر گز عاشق مشو  و هر گز در دیدگان کسی که او را می پرستی ٬ همچون غریبی بی پناه عشق را جستجو مکن و هر گز دل مسپار به آنچه که عشق می گوید چون در آن چیزی بجز نا کامی نمی بینی و جدایی سرنوشت شومی است که دست تقدیر آنرا برای تمامی عاشقان رقم زده است.

به دوستم گفتم شيشه هاي پنجره ي خونمون احساس دارن.بهم خنديد.ولي

من راست مي گفتم. يه روز سرد و باروني وقتي که روي شيشه ي بخار

کرده ي اتاقم نوشتم " من تنهايم "

                                                       برام اشک ريخت